Piłkarski pojedynek xxi wieku
Bóg jest dniem i nocą, zimą i latem, wojną i pokojem, obfitością i głodem. 
Heraklit z Efezu (544–484 p.n.e.)
P
iłkarski pojedynek XXI wieku: Real Madryt: 73 trofea – FC Barcelona: 74. Królewscy zdobyli 31 tytułów mistrzowskich, przy 21 drużyny z Katalonii (w tym trzy ostatnie). 25 Pucharów Króla dla Barçy, 18 dla Realu Madryt; 10 Superpucharów Azulgrana i 8 Los Blancos; 2 Puchary Ligi dla Barcelony i 1 dla Realu; 9 Pucharów Europy dla klubu z Santiago Bernabéu, przy 4 dla klubu z Camp Nou; 4 Puchary Zdobywców Pucharów Barçy i ani jednego Realu; 3 Puchary UEFA dla Katalończyków, przy 2 dla madrytczyków; 4 Superpuchary Europy zespołu blaugrana, przy 1 Los Blancos; 3 Puchary Interkontynentalne (lub Klubowe Mistrzostwa Świata) Realu Madryt, przy 1 Barcelony. Po trzech latach pracy Guardioli uważany za najlepszy klub XX wieku Real przegrywa jednak z Barceloną w klasyfikacji zdobytych tytułów 1:12.
Jeśli za trofea byłyby przyznawane punkty (7 za Puchar Europy, 6 za ligę, 4 za Puchar UEFA, 3 za Puchar Króla, Puchar Zdobywców Pucharów, Puchar Interkontynentalny i Klubowe Mistrzostwa Świata, 2 za Superpuchar Europy i 1 za Superpuchar Hiszpanii, jak proponował Pedro Martín w „Skarbie Kibica 2010/11” wydanym przez dziennik „AS”), tablica wyników wskazywałaby 330 do 274 dla Realu Madryt. Tak czy inaczej, jeśli Mourinho nie poprawi tego rezultatu, Pep Team może szybko dorównać rywalowi.
Antagoniści poruszają świat
Żaden mądry wojownik nie lekceważy swojego antagonisty.
Johann Wolfgang von Goethe
Słowo antagonista wywodzi się z greckiego antagonistés, od anti, kontra, i agonistés, wojownik, aktor. Każdy bohater potrzebuje antagonisty, przeciwnika, rywala na swoim poziomie. Od teatru starożytnej Grecji aż do naszych czasów jest to postać, która dodaje sił witalnych temu, który walczy.
Eduardo Lago, dyrektor Instytutu Cervantesa w Nowym Jorku, wierzy, że „w pewnych kluczowych momentach historii odpowiedzialność za zmianę biegu wydarzeń spada nie na jedną, lecz na dwie postaci o doniosłym znaczeniu”. Doktor Lago podaje przykład ze złotych czasów realizmu rosyjskiego Tołstoja i Dostojewskiego. „Kiedy Dostojewski skończył lekturę Anny Kareniny, wybiegł na ulicę, ogłaszając krzykiem, że Tołstoj jest bogiem. Wiele lat później, kiedy autor Wojny i pokoju, Tołstoj, brodaty wielkolud odziany w strój wieśniaka, dowiedział się o śmierci Dostojewskiego, zaczął płakać, zanosząc się jak dziecko: wielki pisarz nie był świadomy, jak głęboką miłością darzył mistrza z Sankt Petersburga”.
Historia idei, społeczeństw, ekonomii, przedsiębiorstw, sportu i oczywiście futbolu pełna jest antagonistów. I bardzo możliwe, że konflikt, konstruktywne napięcie, jest tym, co sprawia, że świat idzie do przodu. Teza i antyteza, aby osiągnąć wyższą syntezę. Ta idea została już zawarta w Iliadzie, opowieści o wojnie trojańskiej, kiedy Achilles odpowiada Hektorowi: „Tak jak nie jest możliwe przymierze między lwami i ludźmi, ani zgoda między wilkami i owcami, którzy myślą tylko o zniszczeniu jedni drugich, również nie może być paktu ani przyjaźni między nami, aż jeden z nas polegnie i Ares zostanie nasycony krwią”.
Pomyślmy o Platonie (428–347 p.n.e.) i Arystotelesie (384–322 p.n.e.). Idealizm platoński i materializm arystotelejski ukształtowały historię zachodniej filozofii. Arystoteles był najsłynniejszym uczniem Platona (dwadzieścia lat w Akademii Ateńskiej), ale też tym, który sprawił mu najwięcej problemów, ponieważ nie zgadzał się z nim w bardzo wielu kwestiach. Jak przypomina Rafael Sanzio w obrazie Szkoła Ateńska, Platon wskazuje na niebo (znaczenie bytu), a Arystoteles na ziemię (materia). Moglibyśmy powiedzieć, że – tak jak są sobie przeciwstawni – uzupełniają się nawzajem i że świat (świat idei) jest kierowany przez Platona i zarządzany przez Arystotelesa. Stagiryjczyk, po powrocie do Macedonii, spędził trzy lata jako nauczyciel młodego Aleksandra. Aleksander Wielki (356–323 p.n.e.), najbardziej heroiczny ze starożytnych konkwistadorów, zbudował swoje imperium, walcząc przeciwko królowi perskiemu Dariuszowi III (380–330 p.n.e.).